۴۶ درصد از دانش‌آموزهای دبیرستانی الان موقع جست‌وجوی دانشگاه از ابزارهای AI مثل ChatGPT استفاده می‌کنن — نسبت به ۲۶ درصد در بهار ۲۰۲۵ — و ۱۸ درصدشون از قبل یه دانشگاه رو، بر اساس چیزی که AI بهشون گفته، از لیست انتخابشون حذف کردن؛ طبق نظرسنجی فوریه ۲۰۲۶ سازمان EAB روی بیش از ۵۰۰۰ دانش‌آموز. خبرنگارها و پژوهشگرها هم همین الگو رو دارن: فقط Perplexity، به گفته‌ی مدیرعاملش، در مه ۲۰۲۵ حدود ۷۸۰ میلیون کوئری پردازش کرده، عمدتاً از طرف همون آدم‌هایی که قبلاً باید به روابط عمومی دانشگاه زنگ می‌زدن و می‌پرسیدن «کی روی این موضوع کار می‌کنه؟».
نکته‌ی ناراحت‌کننده برای تیم‌های بازاریابی دانشگاهی اینه: دیده‌شدن توی گوگل به معنی دیده‌شدن برای AI نیست. توی مطالعه‌ی Ahrefs روی ۱۵ هزار جست‌وجو (اوت ۲۰۲۵)، فقط ۱۲ درصد لینک‌هایی که ChatGPT، Gemini، Copilot و Perplexity بهشون ارجاع دادن، برای همون پرسش توی ۱۰ نتیجه‌ی اول گوگل بودن. یه مطالعه‌ی سپتامبر ۲۰۲۵ روی موتورهای جست‌وجوی AI هم نشون داد این موتورها خیلی بیشتر به منابع شخص‌ثالث ارجاع می‌دن تا صفحات خودِ سازمان‌ها. این یه چیز رو روشن می‌کنه: تخصص یه عضو هیأت علمی باید یه‌جای ساخت‌یافته و قابل‌کرال وجود داشته باشه تا اصلاً بشه بهش ارجاع داد. توی سایت دوزبانه یعنی متاتگ و اسلاگ جدا برای هر زبان هم لازمه؛ این رو توی سئو برای سایت‌های دوزبانه توضیح دادیم.
یه CV پی‌دی‌اف برای مدل زبانی نامرئیه
بیشتر صفحات هیأت علمی دانشگاه‌ها هنوز همون‌جوری ساخته شدن که پونزده سال پیش می‌ساختن: یه لیست دایرکتوری، یه لینک به CV پی‌دی‌اف، شاید یه صفحه‌ی شخصی که از ۲۰۱۹ کسی به‌روزش نکرده. هیچ‌کدوم این‌ها دیتای ساخت‌یافته نیست. یه کرالر — یا یه مدل AI که داره صفحه رو می‌خونه تا جواب بده «کی توی این دانشگاه روی شیمی باتری کار می‌کنه» — به یه صفحه‌ی تمیز و ایندکس‌شونده برای هر استاد نیاز داره: اسم، دانشکده، حوزه‌ی پژوهشی، و یه فهرست واقعی از انتشارات، نه یه فایل پیوست پی‌دی‌اف.
این دقیقاً همون فرضیه‌ای‌ه که فن‌پروفایل، پرتال عمومی اعضای هیأت علمی ما، روش ساخته شده. هر استاد یه صفحه‌ی پروفایل واقعی می‌گیره — عکس، زندگی‌نامه، سوابق علمی، و یه فهرست انتشارات ساخت‌یافته — که بر اساس دانشکده مرتب و بر اساس حوزه‌ی پژوهشی قابل‌جست‌وجوئه، و از طریق یه REST API سرو می‌شه نه یه آرشیو پی‌دی‌اف استاتیک. خودش به‌تنهایی ارجاع‌های رسانه‌ای رو درست نمی‌کنه، ولی پیش‌نیازش رو درست می‌کنه: تخصص پژوهشی خودِ دانشگاه تبدیل می‌شه به چیزی که یه کرالر، و در نهایت یه موتور پاسخ AI، واقعاً بتونه بخونه و درست ارجاع بده. برای اعضای هیأت علمی دانشگاه لرستان ساخته شده و در حال اجراست، و برای هر مؤسسه‌ای با همین مسئله در دسترسه.
اگه همین الان یه داوطلب ورود به دانشگاه، یه خبرنگار، یا یه پژوهشگر دیگه از یه دستیار AI بپرسه کی توی دانشگاه شما روی موضوع مورد علاقه‌ش کار می‌کنه، صفحه‌ای هست که بتونه بهش اشاره کنه؟
برای جنبهٔ معماری، توضیح داده‌ایم چرا دایرکتوری اساتید اپ خودش را می‌گیرد، نه یک نوع صفحهٔ CMS. دربارهٔ این‌که هزینهٔ هوش مصنوعی دانشگاه کجا واقعاً می‌ارزد، یادداشت ما دربارهٔ فهرست EDUCAUSE ۲۰۲۷ را ببینید.
